Çanakkale (Şiir)

canakkale-siir-750x350

ÇANAKKALE

Ne çetin imtihandı ensende yedi düvel,
Toprağın şehid kanı kokuyor Çanakkale.
Bu zaferi Bedir’de görmüştük daha evvel,
Mehmed’in şanlı tarih yazıyor Çanakkale.

Mahşer kurulmuş gibi, bütün dünya orada,
Sanki sura üfürülmüş insan dolu ovada,
Bir bir düştü toprağa, yiğitlerin burada,
Suların şehid kanı akıyor Çanakkale.

Onbeş’lik sabileri sana verdi analar,
Sanki kurbanlık gibi, ellerinde kınalar,
Geçse de üzerinden nice nice seneler,
Sancısı yüreklerde dinmiyor Çanakkale.

Yapıştı yakamıza asrın büyük savaşı,
Düşmanlar saldırıyor, tutmuşlar dağı taşı,
Yağsız buğday çorbası şehidimin son aşı,
Düşündükçe yüreğim kanıyor Çanakkale.

Yüklenip de sırtına koca Seyid onbaşı,
O bir tek mermi ile inletti dağı, taşı,
Küfür için başladı, o anda sonun başı,
Tarihler hergün seni yazıyor Çanakkale.

Seni anlatmaya bak yetmiyor hiçbir lisan,
Geçmişten ibret almaz, ne gariptir şu insan,
Düşmanların düşünsün, kuruldu işte mizan,
Tarihin tabuları yıkıyor Çanakkale.

Ne büyük bir şereftir küçücük bir köye,
İki şehid, iki gazi yazıldı bizim eve,
Bu uğurda veririm canımı seve seve,
Sevdan hiç yüreğimden gitmiyor Çanakkale.

Bir asırdır hüzünlü, toprağında acı var,
Bilirim çok dertlisin, semalarda sancı var,
Allah dilerse eğer, her derdin ilacı var,
Suların dirilişe akıyor Çanakkale.

Öyle donuk gözlerle, bakma insan oradan,
Garip sözler etme gel, çıkıp arka sıradan,
Bana gardaş değilsen artık çekil aradan,
Beni de dedem gibi bekliyor Çanakkale.

Sıcacık yatağımda gidemem ben ölüme,
Hak için şu bedenim dört parçaya bölüne,
Üçünü alsın Mekke, Kudüs ve de Medine,
Birini toprağına versinler Çanakkale.

18 Mart 2015
Muhammed Mücahid Okcu